Nieuws en actualiteiten

Op 31 mei (Eerste Pinksterdag) is de Eucharistieviering van 11.00 uur in de kerk Sint- Jansonthoofding te Gemert, live te... lees meer >

In een column enkele weken terug sprak Stijn Fens over wat hij noemt ‘kerkhonger’.  Hij had honger, zeg maar verlangen,... lees meer >

“We missen jullie” staat op een cafe geschreven op het ridderplein in Gemert. En inderdaad. Dat kunnen we ook met... lees meer >

Een kaartje om eraan te herinneren dat geluk dichterbij is dan je soms denkt.

11-05-2020

MARIAMAAND

Door P. Cândido S. Luhuma, cssp Het is onvermijdelijk te herkennen dat Maria een speciaal plek in ons hart krijgt.... lees meer >

In het verhaal van Lucas (Hand. 1,4-8) over de christelijke gemeenschap van Jeruzalem wisselen passages die handelen over het interne... lees meer >

Het Pastoraal Bureau is gesloten tot nader bericht.

De folder. link naar machtigingsformulier

Eenzaam geloven & een nieuw pastoraal spreekuur door Pastor .s. Schevers

“We missen jullie” staat op een cafe geschreven op het ridderplein in Gemert. En inderdaad. Dat kunnen we ook met koeienletters op de kerk schrijven. We missen u. Het kerkgebouw staat er in deze tijd maar verlaten bij. Maar juist daarom is de Mariakapel open om kaarsen te branden. En we starten met een pastoraal spreekuur. U bent van harte welkom een keer binnen te lopen in de pastorie van Gemert voor gewoon een mooi gesprek. Handig is het, als u even belt. De diaken van der Geld is beschikbaar via 06 53 94 38 13 en hij houdt spreekuur op woensdagen van 9-10 uur. Op vrijdagen kunt u terecht van 10-11 uur bij pater Candido (06 45 50 95 79) of pastor Schevers (06 24 96 70 35). Als u komt graag van te voren even bellen.

Het kerkgebouw zelf, het blijft hoe dan ook een teken, het staat voor scharniermomenten, momenten van afscheid nemen samen, zonder te hoeven te tellen hoeveel mensen er mogen zijn. Want bij een afscheid vragen wij mensen naar iets universeels, in onze onzekerheid, naar wat werkelijk blijvend is…!  Zijn het kostbare herinneringen, voel ik de aanwezigheid van de ander die ik mis bij me, of zie ik in liefde uit naar de ander, verheug ik me op een weerzien… zo onverklaarbaar omdat iets je uit je zwaarte tilt. Uiteindelijk draait het bij afscheid, om een diep doorleefde nieuwe verbondenheid, die zegt dat je liefde groter kan zijn, sterker dan je gemis. 

Een tijd geleden ontmoette ik een protestantse vrouw in een katholieke uitvaart…  en zei: “wat me opviel, jullie vieren echt het leven. Jullie maken de rouw niet zwaarder dan die al is.” Inderdaad we geloven enerzijds dat er meer is maar toch ervaren anderzijds de harde realiteit waarin we verzuchten: “ach het wordt toch nooit meer, wat het was”. En als je zo’n zware dag hebt, dan kun je je soms echt eenzaam voelen. 

En ook het evangelie spreekt erover, over dat gevoel over een Jezusfiguur die aangeeft: Ik kan niet alles met jullie samen blijven doen. Ik moet ook mijn weg voor een stuk alleen gaan richting de aanvaarding van het kruis. Maar Hij zegt erbij: het lijkt dan misschien zo, dat ik je los laat… “maar ik laat je niet verweest achter… ik zal je helper sturen, de Geest van de waarheid“.  Kennelijk voelden zijn leerlingen zich wel eenzaam en verweesd. Maar ze mogen gaan rekenen op een innerlijke kracht. Een helper die werkt in hun hart.  

Het NOS journaal gaf dat dit weekend aan: “Eenzaamheid roept vaak het beeld op van een verpleeghuisbewoner achter een raam. Maar frappant is dat juist veel jongeren, sterker dan ouderen, een eenzaamheidsgevoel ervaren. Het blijkt uit wetenschappelijk onderzoek van I & O research. Want door de coronacrisis veranderde er juist voor jonge mensen zoveel. Ze moesten meer nog dan ouderen hun vele activiteiten los laten. Jongeren zitten in een leeftijdsfase waarin ze zich willen ontwikkelen. “Ze willen erop uit, reizen, nieuwe relaties aangaan. Ze zijn heel erg bezig met zelfontplooiing, en dat is nu lastig. Veel plekken waar ze hun sociale leven hebben, zoals school en werk, zijn dicht.” Voor sommigen hebben de coronamaatregelen meer impact. Jasper, een jonge man van 29 uit Zeist, zag in een paar dagen tijd zijn hele sociale leven wegvallen. Hij zei: “Ik doe vrijwilligerswerk, zit in een zangkoor, dat viel opeens allemaal weg. Daarbij woon ik alleen en moet ik nu thuiswerken, dus collega’s zie ik ook niet meer. Het enige is nu, af en toe met iemand wandelen of met zijn ouders afspreken, dat is het.”

Jezus geeft een bijzondere boodschap van verbondenheid. Ook al lijkt het zo je hoef het niet alleen te doen met louter procedures in een anderhalve meter samenleving, met uiterlijke normen en waarden en regels. Besef, dat je elke dag kunt groeien. Dat doe je door elke nieuwe dag opnieuw de leefregels van het leven zelf te leren ontvangen. Ontvangt het leven! Want letterlijk zegt Hij: “Wie mijn geboden onderhoudt, die hij heeft ontvangen, die is het die Mij liefheeft.” Met andere woorden: welke geboden mag ik onderhouden… als  leefregels die mij echt verder helpen? Wat heb ik in mijn leven ontvangen dat een basis blijft in mijn leven, ook als ik in een proces zit van loslaten en heroriëntatie? Wat heb ik me dan eigen gemaakt, wat houdt mij echt gaande?

Zoekers vragen naar wat Jezus gaande houdt als ze zeggen: “Heer, waar woont Gij?” Waar Jezus woont? Dat is vragen: waar ben je thuis? Wat maakt jouw zo anders, dat je niet alleen bent. Wat is toch die kracht die van je afstraalt?  

Stap voor stap worden ze zich bewust van het licht in Jezus en het licht in zichzelf. Want leren geloven is je bewust worden van de geestelijke kracht die in jezelf woont.  Het begint bij een aanvoelen dat je een woord als “Wie tot Mij komt… “ kunt begrijpen als “kom maar gewoon zoals je nu bent…met alles wat je meedraagt, met heel je dubbele gevoel, met je eenzaamheid, met je veerkracht en wanhoop.” En als je dan ontdekt, dat dit er alles mag zijn, dan is dat het begin van de weg… waarin mensen een verbinding leren ervaren vanuit het hart met iets groters wat je overstijgt. En dan krijg je vanzelf die vragen: “waarom leven wij en waarom sterven wij? En dan begeef je jezelf vanzelf op een weg. Een weg die doorzettingsvermogen vraagt.  Als we ons in moeilijke momenten, dan in geloof op Jezus richten…  krijg we ook niet meteen antwoorden. Antwoorden worden geleidelijk maar in het hart geboren. Kunnen geloven, begint slecht als een vermoeden, als een aanvoelen. Maar het is een vermoeden en een aanvoelen dat door de harde realiteit van het leven sterker wordt. Want juist door eenzame beproevingen heen groeit dat vermoeden langzaam uit tot een zeker weten. Dan besef je dat je ook dat iets van dat liefdevolle licht mag uitstralen dat mensen hult in saamhorigheid. Want als je liefhebbend in het leven staat, weet je dat liefde sterker is dan alle isolement. Uiteindelijk geloven wij dat met Pasen een glorieuze kracht, het zelfs wint van het uiterste isolement van de dood. 

Pastor Stefan Schevers namens het pastorale team.